Top

Op weg naar de het busstation om een busticket vanuit Pai naar Mae Hong Son te kopen, een plaatje verder naar het Noord-westen van Thailand, begrijp ik mezelf niet waarom ik dit eigenlijk wil. In plaats van de ticket counter sta ik even later aan de moterbike-verhuur counter en huur ik een sterkte 150cc bike om zelf de steile haarspeldbochten te kunnen bedwingen. Waarom niet? Allicht veiliger dan zo’n minibus chauffeur met zelfmoordneigingen. En wat een goede beslissing is dat! De volgende ochtend start de tocht van een kleine 5 uur door de eindeloos lijkende bergen en bochten heen. Oortjes in, spotify op en cruisen, al kronkelend door platteland en groen. Rijstvelden, topjes in de wolken, dorpjes in de dieptes.. het is een gave tocht met een stop bij de Lod Cave. Op zich heb ik al tal van grotten in m’n leven gezien, maar nog niet eerder een grot waarbij je door grot drijft op een bamboe vlotje, verlicht met lantarentje. Het voelt een soort van mysterieus aan.. de grot zelf is niet verlicht, alles wat je wilt zien wordt verlicht door de (persoonlijke) gids met het lantarentje. De gids kent overigens 5 Engels talige dingen: “mind your head”, “monkey”, “crocodile,” “buda”, “popcorn”. Daarnaast is het een silent treatment. Naast de honderden vleermuizen hoor je soms een ander vlotje waarbij de bestuurder met zijn stok door het water de vlot vooruit beweegt en that’s it. In de verte zie je wat andere lantarentjes. Rust. Speciaal. Heerlijk.

``maar nog niet eerder een grot waarbij je door grot drijft op een bamboe vlotje, verlicht met lantarentje``

Het is een slaperig dorpje met een fijne vibe. Samen met mijn Spaanse kamergenoot vullen de opvolgende 2 dagen zich met watervallen, hikes door bossen en een bijna niet-Thaise plek langs een rustige vijver. Als je me zou zeggen dat we in Canada of in Finland zaten, had ik je direct geloofd. Als ik een tent bij me had gehad had ik die instant opgezet. Maar wat bovendien gaaf is aan de plek, is niet de plek zelf, maar het dorpje vlak voordat je het gebied binnenkomt. Als we besluiten er even te stoppen op de weg terug, om wat te eten bij een van de houten hutjes, ontdekken we dat dit wellicht het hoogtepunt is. Een meer authentieker dorpje ga je volgens mij niet vinden in Thailand. Kleine houten hutjes, restaurantjes gerund door families, huisjes aan de zijstraatjes welke rechtstreeks uit een Aziatische filmset komen en bamboe… heel veel bamboe.. 30 meter hoge bamboe! Idioot hoge bamboe daar. Doordat het laat op de middag is staat de zon laag en prikken de zonnestralen door de opkomende mist heen wat een nog specialere vibe aan het dorpje geeft… als je moet beelddenken: je kijkt naar het einde van het straatje, je ziet een houten huisjes, verharde en onverharde weggetjes, een mistige straat, silhouetten van dorpelingen welke rustig door het dorpje heen lopen, wat kippen die rennen voor hun leven gezien 3 meter verderop de restaurantbaas zijn avond maaltijden aan het voorbereiden is en hondjes die je kwispelend begroeten, in de hoop op wat eten. Het is zo’n moment waar de objecten niet spectaculair zijn, waar de zonsondergang geen rol speelt en er eigenlijk helemaal niks gebeurd.. maar het de vibe is die je het spektakel bezorgt. Gewoon er zijn en het beleven, het voelen. Dat is voor dit hoogtepunt genoeg en helemaal gratis. Na een zakje gedroogd fruit bij een houten huisje te hebben gekocht springen we helaas op de motor terug naar het Mae Hong Son. Daar wacht de nightmarket wat niet minder gaaf is – maar niet kan tippen aan deze onverwachte belevenis!

``Kleine houten hutjes, restaurantjes, huisjes aan de zijstraatjes welke rechtstreeks uit een Aziatische filmset komen..``

Niet voor te stellen dat Mae Hong Song daar onder ligt! 05:00 was de wekker gegaan die ochtend en hadden we de kou getrotseerd om naar het klooster aan de top van de naastgelegen berg te rijden. Vanaf het klooster kijken we met een, door de monnik gemaakte, warm kopje koffie uit op watjes. Alles om de het klooster heen is spierwit.. enkele topjes van overige bergen toppen de watjes. We staan boven de wolken en kijken neer op het dorpje, zonder dat we het dorpje daadwerkelijk zien. Ach, wat maakt het uit.. dit is ook gaaf! Een prachtige zonsopkomst aan het einde van de watjeswoestijn luidt de dag in. Mae Hong Son is weer ‘aan’. M’n motorbike ook – die brengt me via dezelfde racebaan terug naar Pai. Pai was leuk – maar als ik nu weer in de relax mode ga, dan strand ik er straks nog. Ik besluit bij aankomst direct een bus te boeken welke een uur later richting Chiang Mai zal rijden. Zelfbescherming. Te relaxed daar. Netflix is it. Mindhunter! 4 uur van links naar rechts door de bus, dat dan weer wel. Niet handig tijdens serie-kijken. Ja; Chiang Mai. De 2e stad van Thailand. Een aantal jaren geleden al cultureel doorgespit, dus nu opzoek naar wat anders. Gezien ik in Thailand leeg-ge-zuigt ben door muggen, wil ik ze beter begrijpen. Als je je vijand wil verslaan moet je ‘m eerst begrijpen. Het hoogtepunt van Chiang Mai: insecten & wonders of the world museum.

``21:30 Nederlandse tijd, 03:30 Thaise tijd video-bel ik in en vier ik het feestje vanaf de hotel kamer mee``

“I need your passport”.. “hoezo, het is een treinkaartje?” “because I need your paspoort number” .. “die heb ik niet bij, maar m’n ID-card wel; die heeft ook een uniek nummer”..”No I need your passport” .. manmanman… Weer wat nieuws. Een treinstation waar geen  treinkaartje zonder je paspoort kunt kopen. 5 minuten later vind ik m’n paspoort nummer in m’n email en overhandig ik deze aan de dame achter het luikje. “ah, now the train is full, come back tomorrow”.. “oh mens… krijg het heen-en-weer, boek maar een dag later!”.. “also full” .. “nee joh, is dit bananensplit?” 2 dagen later als gepland eindelijk retour richting Bangkok. Niet dat ik zo enorm uitkijk naar de toeristenmassa en pingpong shows, maar daar vanuit zal nou eenmaal m’n vlucht vertrekken naar de volgende bestemming.

Misschien ook maar beter ook dat de 14 uur durende treinreis van noord naar zuid niet doorgaat op de 15e van december. De nacht van 14 op 15 heb ik namelijk een feestje in Nederland. Digitaal weliswaar. Een van m’n beste vrienden is jarig en viert uitbundig z’n verjaardag. Zonder dat iemand het weet heeft z’n vriendin een etalagepop geprepareerd met mijn hoofd erop en een telefoon in de hand. 21:30 Nederlandse tijd, 03:30 Thaise tijd video-bel ik in en vier ik het feestje vanaf de hotel kamer mee. De pop gaat de hele tent door en via een koptelefoon heb ik met iedereen fun. Om 09:00 Thaise tijd gooi ik de handdoek in de ring. Maar goed dat de trein later die dag volgeboekt was… m’n minibar gevuld met LEO bier is namelijk gewoon leeg als ik het bed induik. Goed feestje.

``daar wacht de nightmarket wat niet minder gaaf is – maar niet kan tippen aan deze onverwachte belevenis van zojuist!``

14 uur voelt niet aan als 14 uur als je leuk gezelschap hebt. Reizen, infrastructuur, eten, religie, eigenlijk geen onderwerp wat niet besproken word met m’n overbuurman in de sleeper-trein. Hij is net terug uit Laos waar hij 3 jaar heeft gewerkt als ingenieur en weet alles over de bouw van grote projecten. 21:00 worden de zittingen vakkundig omgetoverd tot bedden en uitgerust kom in 06:00 aan in Bangkok. In Chinatown om precies te zijn. Want daar, in een vaag achteraf steegje heb ik m’n hostel geboekt om de laatste 2 dagen in Thailand te slijten. Chinatown had ik nog niet ervaren in Thailand en 2 dagen tussen de lekkerste Chinese gerechten zitten is geen enkele straf.  2 dagen tussen smakkende mensen zitten is wel een straf. Waar ben ik beland? In Smaktown? Smaktown is overdag een mierenhoop met mensen, kraampjes en nauwe steegjes met winkeltjes. Heel veel winkeltjes met over het algemeen heel veel hetzelfde. De winkeltjes trekken niet zo zeer m’n aandacht. Het is meer de chaos die op een of andere manier toch gewoon goed geregeld is. Even ter beeldvorming: je hebt een steegje van pak en weg 2,5 meter breed. Daar staan 100 kraamjes en worstelen zich 300 mensen en wat zwerfhonden doorheen. Ik zou dan zeggen, vanachter m’n tuk-tuk stuur: “..nee gaat niet”, de gemiddelde tuk-tuk chauffeur denk: “git wel..“ vervolgens worden er wat kraampjes naar achteren geschoven, drukken de mensen zich plat tegen de muur en komt de tuk-tuk 3 scooters en 2 handkarren met zakken specerijen tegen. Dan geldt het recht van de sterkste: tuk-tuk heeft meer paardenkracht, dus: 3 scooters en 2 handkarren met zakken specerijen moeten in de achteruit. In the end zou je dan denken; mensen raken gefrustreerd.. maar -of ze verbergen het goed -of ze zijn het gewend. Einde steeg: tuk-tuk blij. Iedereen vervolgd z’n weg, kraampjes komen weer naar voren en de volgende tuk-tuk meldt zich bij de steeg.

``alles om de het klooster heen is spierwit.. enkele topjes van overige bergen toppen de watjes.``

Langzaam aan maak ik me klaar voor het vertrek uit Thailand. De vlucht naar India staat op de planning einde december. Naast het aanschouwen van de hectiek van Chinatown doe ik niet zo veel meer. Na 3,5 week actief te zijn geweest gun ik mezelf rust. Thuis plan je ook wel eens een weekendje “niks”. Gewoon niks, als in: de bank in evenwicht houden. Het idee dat ik “vakantie” aan het vieren ben vervaagd langzaam. Het gaat langzaam over in “een reis maken”. En dat is goed. Op vakantie haal je het onderste uit de kan, elke dag. Rusten doe je thuis wel weer. Maar die “rusten doe je thuis wel weer” gaat hier niet op. Er is geen thuis. De wereld is nu mijn huis. Die rust moet gepakt worden tijdens de reis. Niks mis met een keer uitslapen, jezelf naar een koffiebar slepen en met een kop koffie en wat muziek uitkijken op een riviertje. Zo zien mijn laatste 2 dagen er in grote lijnen dan ook uit totdat de 20e aanbreekt. De dag ervoor had ik mezelf een uitdaging gegeven. De reis van de accommodatie in Bangkok Thailand naar de accommodatie in New Delhi India wil ik doen met enkel openbaar vervoer. Geen taxi, tuk-tuk. Alleen metro, trein, bus en lopen. Startsein vanaf Bangkok 07:00. Lopen naar metro, metro overstappen op andere metro, lopen naar trein, van trein naar andere trein, van trein2 naar vliegveld, wachten op boarding, vliegen op New Delhi, metro pakken in New Delhi, overstappen op andere metro, lopen naar accommodatie. 11 uur verder – minimale kosten maar bovendien uitdaging aangegaan en succesvol beëindigd. Just fun. Delhi.. ja! Wauw.. KOUD! SMOG! Even acclimatiseren!

``2 dagen tussen de lekkerste Chinese gerechten zitten is geen enkele straf``

Wat vond ik van Thailand? Zou ik nog een weekje bij boeken? Ik ben blij dat ik me deze keer in Thailand heb gefocust op het Noorden. In deze hele Thailand trip heb ik geen enkel strand gezien.. en ik weet dat die stranden oogverblindend zijn! Maar het Noorden, Noord-West en Noord-Oost is ook enorm fascinerend en is mooi op haar eigen manier. Daarnaast ben ik blij dat ik bewust heb gekozen om zo veel mogelijk van het niet toeristische Thailand mee te krijgen. Je komt er niet onder uit om toeristische plaatsen als Chiang Mai en Bangkok te bezoeken omdat je daar op vliegt of het is een transit bestemming en ik ga al helemaal niet liegen door te zeggen dat ik daar geen grote lol heb gehad. Maar als je mij vraagt waar mijn voorkeur ligt: duidelijk het niet toeristische Thailand! Lees mijn tips over deze plaatsen in mijn “travel destination Thailand blog”. India nu. Ben benieuwd wat me dat gaat brengen. Kijk er naar uit!

post a comment