Top

Next level. Ik kan er geen andere draai aan geven. Ik ben die middag vanuit Bangkok aangekomen bij schemering. Delhi Airport. Om maar meteen volledig hardcore te acclimatiseren besloot ik geen taxi naar het hotel te nemen maar een trein en metro. Het werd een rit vol met nieuwsgierige ogen. Nieuwsgierig op level “staren”. Staren op level “no limit”. Ik krijg het idee dat ik een hoofdrol speel in mijn eigen rariteiten circusshow. Ja ik zie er best Westers uit, maar ergens had ik gewoon verwacht dat een enorme stad als New Delhi dagelijks veel Westerlingen zou ontvangen. Dat ik, zeg maar, niet uniek zou zijn. Verkeerde inschatting. Ook eenmaal op straat, op weg naar het hotel toe, kom ik geen andere toeristen tegen – wel starende mensen. Op zich niet erg maar het klopt gewoon niet met mijn verwachtingen.

``iets buiten Delhi is het SMOG-level gewoon netjes doorgetrokken``

Het is inmiddels goed donker geworden en de omgeving vlak bij het hotel geeft me een raar naar gevoel. De straten zijn gevuld met dikke witte smog en er is geen regelmaat in straatverlichting. Uit de smog doemen steeds maar zwijgende starende mensen op. De enige welke massaal met mij communiceren zijn bedelaars. Mannen, vrouwen, jonge mensen, kinderen. Het is even omschakelen om te dealen met de open riolen en het afval op de weg. De auto’s, motoren, tuk-tuks, bussen maken een hels lawaai en toeteren aan een stuk door. Elk met een eigen toonhoogte en samenkomend in een koor wat klink als een kalf wat weggehaald wordt bij zijn moeder. De hotel receptie adviseert niet naar buiten te gaan in het donker omdat het gevaarlijk is. Maar die man vind ik een merkwaardige kwast. Het eerste waar hij mij zojuist mee begroete waren de woorden: “cancel your booking.com reservation”… “good night to you, too! May I ask why?” “cancel your booking.com reservation”… “no”. “Okay then I won’t give you a discount”..“ja, heb ik toch ook niet om gevraagd?”. Niet echt het warme welkom waar ik op had gehoopt. Ik snap heus wel dat die knakworst 15% aan booking.com moet betalen, maar joh; geef me op z’n minst een goedenavond voordat je je oplichting-ideeën aan mij opdringt. Bij binnenkomst in de hotelkamer ga ik op zoek naar het open raam die er niet is. Er is überhaupt geen raam. Wat een feest! Het lijkt alsof er een tuk-tuk meeting plaats vind in de badkamer. Het toeter festival van de straat is feilloos doorgetrokken naar mijn hotelkamer. Hoe dik zijn deze muren vraag ik mij af. Hoe ga ik hier rust vinden is de tweede interne vraag. Op welke wijze ga ik die irritante man uit mijn kamer gooien is mijn derde prangende vraag. Hij fluistert dat een Amerikaans koppeltje hem gisteren een tip had gegeven van 500 roepies. Nou denk ik, dan heb je genoeg tip gekregen voor de volledige week. Als je überhaupt moeite had gedaan om me te helpen met de bagage, moeite had gedaan om mij met goedenavond te begroeten, mij niet deelgenoot had willen proberen te maken van je scam-praktijken en bovendien: niet om TIP had gevraagd.. dan zou ik niet de beroerdste zijn geweest. Maar in dit geval: gewoon even opbokken!

``heel soms trekt de smog wat weg en heb ik een uitzicht op de straat vanuit het hotel..``

In mijn story blogs heb ik mijzelf bij de start voorgenomen om open kaart te spelen. Om hetgeen te verwoorden wat ik denk, voel en ervaar. Ik vorm mijn story op basis van de lijst met dagelijkse notities die ik maak. De pure vertalingen van het gevoel “in the moment”. Notities die ik maak achter in een TukTuk, tijdens een Bangladesh opsluiting of vlak na een mooie zonsopkomst. Ik wil er geen filter overheen leggen vanwege politieke correctheid. Als het mooi is, is het mooi en als het lelijk is, is het lelijk. Zolang je met een zo objectief mogelijke  bril naar dingen kijkt en met respect ervaringen verwoord, dan kunnen deze voor niemand kwetsend of beledigend zijn. Mijn eerste, pure notities op het tabblad India:

  1. Onaangename griezelige sfeer na zonsondergang, bijna een spookstad met die mist, mensen liggen op de grond en donkere steegjes. Veel vuil.
  2. Grimmige toestand.
  3. Mensen lastig te peilen, wanneer vertrouw ik ze?
  4. Kip+Rijst = 370 Roepies.
  5. Metro vol met zwervende mensen op de grond onder een deken.
  6. 21-12: grote ruzie met TukTuk chauffeur. Niet laten (…) ß hier moest staan “kennen”. Waarschijnlijk werd ik tijdens de notitie afgeleid.

``de politieke protesten zijn ook nog eens in volle gang bezig..``

Ik vind het lastig om hier een positieve draai aan te kunnen geven. In het hotel kom ik niemand tegen om mee op te trekken. Op zich normaal geen probleem, ik red me prima alleen, sterker nog; ik vind het soms heerlijk om even alleen te zijn. Delhi is alleen anders. Daar zou het beter zijn geweest om gezamenlijk op te trekken. Dat geeft net wat meer “body”. Zeker na het 3e flinke meningsverschil. 2e dag Delhi: Op Google maps laat ik de TukTuk chauffeur zien waar ik moet zijn. Ik vraag ter verificatie of hij weet waar dat is. “Yes”. Okay mooi. Na een onderhandeling over de prijs van 1100 Roepies naar uiteindelijk 200 Roepies en nadat ik ingestapt ben, begint het circus. “where to go?” .. “weet ik veel, ik ken Delhi niet”.. “here left?” .. “kerel, nogmaals: ik ken Delhi niet, en jij bent de TukTuk chauffeur, bovendien bevestigde jij dat je wist waar je moest zijn”. Je moet je overigens even erbij inbeelden dat je achter in een TukTuk zit tijdens dit gesprek welke zich door het idioot gekke verkeer van Delhi door wurmt. Van links, rechts, van voren en van achter komt er verkeer op je af rijden. Nog net niet van boven. De koeien op de weg storen zich aan niks en overal springen zwerfhonden en mensen door de het verkeer heen. Niemand, maar dan ook echt niemand gunt elkaar 1 cm ruimte. Als je elkaar namelijk steeds klem zet en je gaat heel hard toeteren is dat veel effectiever. Tijdens het gesprek hun je de chauffeur nauwelijks verstaan en er staan 150 overige weggebruikers om je heen te toeteren of hun leven er van af hangt. De toestand word grimmiger en de jongeman, welke z’n hoofd heeft ingepakt in een sjaal begint zonder remmingen te schelden. Ja joh.. dit is feest hoor. Een slecht feestje weliswaar, maar het feestje vroegtijdig verlaten staat niet in mijn keuzeopties. Ik ga die zure mummie geen geld betalen voor een niet complete rit. Dit is, schat ik in, namelijk exact de reden dat hij dit doet. Buitenlanders afschrikken en geld krijgen voor een paar gereden kilometer. Bij aankomst en 4 schelpartijen verder ben ik er klaar mee. Je kunt dan wel een eigen gefabriceerde bivakmuts op je hoofd hebben zitten, maar daar schrik ik niet erg van. In Lesotho, een land naast Zuid-Afrika, heb ik 1 week tussen de mannen in bivakmutsen gezeten. Dat ik daar de mode. Dus: hier heb je 500 roepies. 300 roepies wisselgeld alsjeblieft. “No” .. “Yes” .. “No, bussy traffic” .. “niks mee te maken, dat is hier 24/7 zo, dus 300 Roepies terug graag..” .. “ No” .. “Yes” .. No, you didn’t know the route” .. “niks mee te maken, hier die 300 roepies!” Die laatste zin komt er verdomt dreigend uit merk ik aan mijzelf, maar ik ben echt helemaal klaar met die grappenmaker. 3 keer gaat dit nog heen en weer en dan grits ik de 500 roepies terug uit z’n hand. “Okay, dan was dit een gratis rit geweest, doei”. En ja hoor, daar komen de 300 roepies wisselgeld ineens tevoorschijn.

``op weg naar het fort kom ik deze muzikant tegen waarmee ik een praatje heb ..``

Het zuigt alle energie uit je lijf. Dit is nog maar een voorbeeld van de dingen die ik meemaak in Delhi. Als dit een voorbode is voor een 6 weken durende India-reis, dan denk ik niet dat de 6 weken – 6 weken gaan zijn. De politieke protesten zijn ook nog eens in volle gang bezig. Overal in de stad staan politie blokkades en grote protest bewegingen. Op het nieuws zie ik zo nu en dan dat deze groepen met bruut geweld uit elkaar worden geslagen. Van sightseeing komt niks terecht. Een aantal individuele mensen op straat spreken me aan en adviseren me om terug te gaan naar m’n hotel. Te gevaarlijk in de buurt van de tikkende tijdbommen. Na 3 dagen neem in m’n verlies. Ik vertrek. Jammer. Ik heb Delhi op een verkeerde manier leren kennen denk ik. Verkeerde tijd, verkeerde plek? Waarschijnlijk. Maar de eindstand is wat mij betreft een onvoldoende. Zoals eerder geschreven: als het mooi is, is het mooi en als het lelijk is, is het lelijk. Deze ervaring, deze stad was een onaangename lelijke ervaring. Mijn trein dendert naar Jaipur. De pink city. Jaipur gaat me hopelijk een leuke kerst bezorgen.

``de klim naar het derde fort van vandaag is het waard, blijkt, aangekomen aan de top..``

2 dagen voor kerst kom ik aan in Jaipur en beland ik in een hostel vol met leuke mensen. Een soort van opluchting. Niemand wil in z’n eentje kerst vieren, of noodgedwongen met mensen opgescheept zitten waar je geen klik mee hebt. Toch zit je in de trein al scenario’s te bedenken voor het geval het toch zo is. Wat doe je dan? Naar een sjiek restaurant gaan? Nee – dan zit je tussen families en stelletjes terwijl jij met jezelf en je onzichtbare vrienden aan een tafeltje zit. Man; dat moet slecht voelen met Kerst! Geen optie dus. Naar een bar gaan en je vol laten lopen? Tja, dat is ook weer zo iets.. Geen idee. Het is in ieder geval niet nodig om dit verder uit te pluizen: leuk mensen dus. Met een Indiër en een dame uit Italië trekken we er de dag voor kerst op uit op jacht naar highlights. Maar wat of wie is nou eigenlijk de highlight? In Delhi kreeg ik alleen te maken met starende mensen, in Jaipur hanteert men een ander recept voor foreigners. Selfies. Met de foreigner. Wildvreemde mensen die op je af komen en met je op de foto willen. Je kent ze niet, ze kennen mij niet; maar toch gewoon even op de foto met elkaar. Nou ja, prima. Beter dan starende mensen en hilarische gesprekken tijdens de selfies. Niet handig als je wat krap in tijd zit en nog snel even naar de andere kant van de stad wilt om daar een mooie zonsondergang te spotten. Zeker niet als een hele familie op de foto moet. Papa, mama, zoon1, dochter 4, zoon2, opa, zoon5, dochter3 – het is soms een compleet onbetaalde fotorapportage. Afine; redelijk afgepeigerd van het beklimmen van allerlei forten komen we op kerstavond terug en besluiten we nog even samen wat te eten. Het is kerstavond, dus daar hoort ook gewoon wat alcohol bij. Nou; succes in Jaipur! Het is er wel, ergens, maar je moet echt weten waar. We (inmiddels is de Indiër afgedropen en zijn we nog met zijn tweeën) duiken een op het oog sjiek restaurant in en vragen naar Kingfisher bier. Er vind ogenblikkelijk een spoedvergadering plaats tussen de be-strik-te medewerkers en bedenkelijke ogen kijken over de strikken onze kant op. Ik vraag voor de zekerheid nog even aan m’n partner in crime of ik duidelijk was, en de woordenkeuze niet per abuis leek alsof ik om drugs vroeg, maar deze bevestigd dat het helder was. Een zenuwslopende minuut verder komt de hoofdober aangelopen en fluistert dat het eigenlijk al te laat is. Het is al 20:00 geweest. Dat klopt, het is 21:00. Maar we zouden nog wel een deal kunnen maken. Okay: spannend hoor. Ik moet even op m’n tong bijten om niet m’n zeer ernstige gezicht uit de plooi te lachen als ik terug fluister dat dat goed is, en dat ze de bieren dan maar in een krant moeten wikkelen en in een papieren tasje moeten stoppen. 20 minuten later lopen we weg nadat de ober met een, nog steeds zeer ernstig gezicht de bieren, ingewikkeld in kranten en een papieren zak, heeft overhandigd. Mooie deal hoor.

``de 'bewaarders' van de stad houden op elke hoek de straten nauwlettend in de gaten ``

Aangekomen in de thuisbasis word er opgelucht gereageerd op onze komst. “We thought you guys went somewhere else on Christmas Eve.”.. “nee, maar wat als dat wel zo wa…. Oh gosh; dat klopt, helemaal vergeten: ikzelf had die morgen aan de receptie gevraagd of het hostel ‘iets’ aan kerst zouden doen”. Kerst vieren is namelijk geen gebruik onder Hindoes en Moslims. Maar, leuk als ze zijn hebben ze de vraag heel serieus genomen en abrupt kerstversiering opgehangen. Dramatische kerstmuziek schalt uit de mini speakers en er is een heuze kersttaart aangesleept! Laten wij (de Italiaanse en ik) nou ook nog eens de enige “foreigners” zijn, dan snap ik nu de opluchting. “whoopss.. nou kom op, laten we kerst vieren om 21:30!” Merry X-Mass!

post a comment