Top

“Why do you want to come to the refugee camp?”…. “ik wil geen vluchtelingenkamp bezoeken beste meneer.. dat heb ik net al 5 keer uitgelegd, maar als de ondervrager steeds van persoon wisselt, wil ik het jou ook best een keer uitleggen hoor”.. Twee uur zijn inmiddels verstreken op het immigratie kantoor van de politie in Bangladesh. Het was 03:00 die morgen toen de wekker af ging, nog een keer af ging… en de ingestelde noodwekker ook afging in het riante hotel in de hoofdstad van Oman. De race naar het vliegveld, het midnight off-road rijden om 10 km te omzeilen, het afdroppen van de huurauto en het heropenen van de incheckbalie om toch nog in het vliegtuig in te mogen.. het had allemaal meegezeten. Op het nippertje weliswaar.. maar het gaat om de eindscore zou voetbal goeroe Johan Kruijf zeggen. Maar de immigratie politie lijkt deze dag nu toch wat stroefjes te laten gaan vervolgen. Tot nog toe had ik de lol er nog van ingezien.. de opmerkelijke ogenschijnlijke gewoontes van mijn mede passagiers bijvoorbeeld tijdens de vlucht, waar ik 2-maal toe aan de buurman moest vragen of hij zijn hoofd voor mijn beeldscherm weg zou kunnen halen, omdat ik niet meer zag wat ik typte.. kijk; ik ben de laatste die een gesprek met nieuwsgierige mensen afhoudt; als er een ding is wat ik tijdens het reizen leuk vind is het gesprekken voeren met anderen. Hoe beleefd hij of zij dingen, wat is hun visie?-en waar gaat de reis naar toe, waarom en welke spannende verhalen kent hun dorp? Maar niks zeggen en schaamteloos meekijken, dusdanig dat ik zelf niks meer zie.. Mja; gaat wat ver zeg maar. Het valt mee dat hij niet eigenhandig het lettertype wat groter zette of terug scrolde omdat zijn Nederlands toch wat roestig bleek te zijn. Anyway; die lol begint nu toch wel een beetje af te brokkelen. De sfeer inmiddels ook. Deze is grimmig geworden en inmiddels staan er 4 man in het kantoor vragen te stellen. Tegelijkertijd. Is dit een stresstest? -of, is het een spelletje wie van de 4 de beste vraag stelt krijgt het antwoord? Een beetje improviseren is geen probleem, meerdere vragen verwerken in 1 antwoord is ook geen probleem, maar wacht dan wel even totdat dit antwoord is gegeven voordat de volgende vragensaldo startsein krijgt. Aan de andere kant; de vragen kennen weinig tot geen variatie. De rode draad door de vragen heen zijn wanneer ik naar het vluchtelingenkamp wil gaan, waarom ik het land wil bezoeken, omdat het (naar hun zeggen) geen toeristisch land is en of ik een journalist ben.

``Niet veel later zit ik op het kantoor van de vliegmaatschappij. De relatieopbouw met de eindbaas had toch wat meer tijd nodig``

Het is niet mogelijk om ‘maar’ 1000 euro te spenderen in twee weken in Bangladesh is het volgende verwijd. Een hotel in Bangladesh kost 300 euro per nacht. Dus 4200 euro is het minimum. Huh??  Dude… van welke planeet kom jij dan precies? Hoeveel kennis heb jij over je eigen land? Dat ik een hotelboeking van 22 euro per nacht aan hem toon doet er niet toe, evenals het (godzijdank) nog niet aangepaste LinkedIn profiel waaruit blijkt dat ik geen journalist ben maar een QSHE manager, deert hem niet. Rustig blijven, dit gaat waarschijnlijk nog even duren, dus beantwoord gewoon netjes de vragen en dan zal de visum stempel vast zo tevoorschijn komen! Je hebt immers geen kwaad bloed. En ja hoor; daar komt de stempel tevoorschijn. Refused… Are you kidding me?  Ze hebben me te pakken! Ik kan niet bewijzen dat ik het land weer ga verlaten. Okay – ik ken de regel, deze stellen sommige landen, maar vrijwel geen van deze landen past dit in praktijk echt toe, of men stelt andere vragen om dit alsnog te achterhalen. Als je op ‘vakantie’ gaat en een retourvlucht hebt geboekt kom je hier niet mee in aanmerking – je kunt tenslotte bewijzen met je retourvlucht dat je het land voornemens bent te gaan verlaten.. maar een backpacker reist van land naar land en regelt vaak iets een x-aantal dagen van te voren omdat hij niet weet wanneer hij waar is. Dus ook een vlucht, bus of boot het land uit. Dit is genoeg reden om de stempel -refused-tevoorschijn te halen.

``Medewerkers van airlines komen aanzetten met verpakte broodjes, brownies... je kent het wel; de menukaart van een vliegtuig``

“Meneer, (**gedachten: als je echt zo’n grijze muis bent die op de lettertjes van de wet leeft**), ik wil u best een plezier doen dus als ik even gebruik mag maken van het internet dan heb ik binnen 5 minuten een vlucht geboekt het land uit”.. “No, you have to book your flight in advance”. “We’re going to send you back to Oman”… Wat een joke is dit! In de inmiddels 36 bezochte landen is dit nog nooit een probleem geweest. Dit is ook gewoon niet het probleem, maar je vergroot dit nu om de toegang tot het land te kunnen weigeren omdat je nog steeds om totaal onduidelijke, ongefundeerde reden denkt dat ik een journalist ben. Daar hebben we het 2 uur lang over gehad maar dit kun je niet hard maken. Heel even moet ik mezelf bedwingen als ik een acute neiging krijg om de enorme scheve neus weer recht te zetten maar daar is het niet het moment voor. Of ik mee zou willen lopen naar een ander kantoor.. “alsof ik een keuze heb?”

Het kantoortje blijkt  het territorium te zijn van de grote immigratie eindbaas. Daar waren al de telefoontjes gedurende het verhoor schijnbaar naar toe gegaan. Geen groet, geen blik helemaal niks. Als iemand mij af en toe eens zou vertellen wat de status was, wat er ging gebeuren en wat er niet ging gebeuren.. zou dat overigens best prettig zijn. In plaats daarvan zie ik mijn paspoort af en toe voorbij komen; deze heeft de handen van inmiddels minimaal 12 politie ambtenaren gevoeld. Soms duikt er een uniform-loze man op om wat vragen te stellen en dan heeft de eindbaas ineens een vrolijke opwelling en begint hij over Nederlands voetbal. Voor de goede orde praat ik een beetje mee en gooi ik random wat namen van voetballers naar binnen. Hij is tenslotte de eindbaas en kan dit uitzet circus wellicht nog terugtrekken. Niet veel later zit ik op het kantoor van de vliegmaatschappij. De relatieopbouw met de eindbaas had toch wat meer tijd nodig.. maar die tijd was er niet geweest dus had hij zijn handtekening onder het uitzet document gezet. *******.

``Een bankje met stoel en een handdoek doen dienst als bed en beddengoed``

Omdat er die dag geen vluchten meer terug zijn naar Oman en omdat de politie zo enorm frustreert en onbuigbaar is dat men weigert toestemming te geven voor een vlucht naar een ander land dan Oman; zit er niks anders op om de nacht op het vliegveld door te brengen. Op het kantoor van de vliegmaatschappij weliswaar omdat mijn vrienden bij de politie hadden toegezegd dat ik me niet mocht begeven op het verkeerde deel van de luchthaven, anders zou ik de binnenkant van de politiecel kunnen komen bekijken. Wat de definitie van “verkeerd” deel is, werd achterwege gelaten.. I guess het deel voorbij de immigratie? Maar goed, aannames in dit soort situaties is geen sterke basis, dus kantoor vliegmaatschappij wordt tot ‘safe-ground’ verklaard. De ophaal dienst van de immigratie politie zou overigens ook een taxi regelen naar de gevangenis als ik niet binnen 24 uur het land weer had verlaten. Dit laatste is wel de hete peper in de salade! De vluchten zitten vol naar Oman, inclusief de volgende dag en men weigert herhaaldelijk toestemming te geven om rechtstreeks naar een ander land te vliegen. Overigens zou mijn visum voor Oman verlopen zijn de volgende dag, dus in totaal kende de Bangladesh salade nu 2 hete pepers. In kantoor jargon zou men nu spreken over een “uitdaging”.

``daar staat 'ie, het apparaat die me gaat uitzetten``

De avond en nacht trek ik voor een groot deel door met een medewerker van de luchtvaartmaatschappij en mijn babysitter. Die laatste is een aardige knul die meeloopt naar het toilet, de pinmachine buiten, eten regelt en (denk ik) een sprintje trekt als ik uit het raam van het kantoor naar buiten verdwijn. Ik ga er maar van uit dat hij er is voor mijn veiligheid. De taken zijn strak verdeeld: de medewerker probeert een plekje op een vlucht vrij te wurmen het land uit binnen 24 uur, ik onderzoek visa-plicht van omliggende landen en een opvolgende vlucht het land Oman uit. De babysitter regelt eten.

Als middennacht onze koelheid begint uit te betalen en alles georganiseerd lijkt te kunnen gaan worden loopt de babysitter achter mij aan door de gangen van het luchthaven op weg naar het toilet. Het adrenaline niveau daalt en ik besef langzaam wat voor een vreemde situatie dit is. De adrenaline welke nodig was om dingen gefocust te regelen is niet meer nodig.. het is nu alleen nog maar wachten op de vlucht morgen. Ik merk dat het plaats begint te maken voor boosheid. Door de paranoia van die immigratie knakworsten kom ik het land niet in, jaagt men mij op kosten en brengt men mij in gevaar door van alles te eisen maar tegelijkertijd alle middelen om de eisen in te willigen af te nemen. Ik ben boos. Erg boos zelfs. Maar dat uit ik niet op de babysitter, hij kan er ook niks aan doen. Hij is toffe gast. Eenmaal met z’n tweeën overgebleven duiken er om de zoveel tijd nieuwsgierige koppen op, om de hoek van de deur. Medewerkers van andere airlines hebben het verhaal kennelijk gehoord en komen aanzetten met allerlei verpakte broodjes, brownies… je kent het wel; de menukaart van een vliegtuig. Gek genoeg hebben we de grootste lol, checken we wat websites en connecten we natuurlijk op Facebook en Instagram. Het is tenslotte 2019. Wie ook connect, maar dan op linkedIn is de Country manager van de airline waar ik die avond een langdurig telefoongesprek mee had gevoerd. Via LinkedIn toont hij zijn medeleven en drukt hij op het hart dat dit niet het Bangladesh is wat ik me zou moeten herinneren. Er volgt een hartelijke uitnodiging om terug te keren naar Bangladesh waarbij hij in eigen persoon het echte Bangladesh wil laten zien. Mooie woorden om mee af te sluiten. Een bankje met stoel en een handdoek doen dienst als bed en beddengoed.

``als je moet wachten in het vliegtuig omdat ze je komen ophalen, moet je er natuurlijk je voordeel mee doen``

En daar waren we weer.. terug bij de mannen in witte rokken en mutsjes. Oman. Ik zou niet blij moeten zijn om het land binnen 36 uur opnieuw te zien, maar ik ben het wel. Het voelt als veilig(ere) grond. Mijn paspoort word vanuit de airline overgedragen aan grondpersoneel in Oman. Daar ben ik wel even klaar mee. Ik vraag het paspoort even in te zien en geef het vervolgens niet meer terug. Mijn paspoort, sterker nog.. het paspoort van de Nederlandse overheid. Niet van de knakworsten in Bangladesh. Na wat gegrom wil het grondpersoneel als schikking een foto van het paspoort maken met een mobile telefoon. Dat gaan we al helemaal niet doen. Het mannetje is 2 turven hoog dus die kan ik wel aan mocht er nood aan de man zijn. En ik ben flink saggerijnig dus niet zeuren. Mijn paspoort is nu weer gewoon van mij.  Na een goed gesprek met de Omani immigratie kan ik zonder babysitters of begeleidend grondpersoneel eindelijk weer zelf bepalen wat ik doe, als ik maar zorg dat ik binnen 24 uur weg ben. Wat moeten echte gevangenen zich karig voelen zeg!

De tweede nacht op een luchthaven is ruimschoots aangebroken als de vlucht naar transit bestemming India vertrekt. Het voelt enorm wrang aan. Deze luchtroute vlieg ik nu voor de 3e keer binnen 48 uur. Wat een waste of time, money and… ja wat nog meer? Geen idee. De moeheid begint nu wel echt op te breken. Geland in Mumbai weer eerst de klokken goed zetten. Ik pendel namelijk steeds tussen tijdzones en een vlucht missen staat (nu) niet hoog op het verlanglijstje en de kans dat ik ergens in slaap val in de 7 uur wachttijd voor de vlucht naar mijn eindbestemming Thailand vertrekt is niet uit te sluiten. Dus wekker 1, 2, 3,4 en 5 activeren op de telefoon.. wekker 1 en 2 op de horloge zetten en naar de bar schuiven voor Kingfisher bier! Boaaah het interesseert me niks dat het 07:00 is en dat mensen hun veel te dure luchthaven ontbijt aan het veroberen zijn. Ik heb 3 goede redenen om bier te drinken om 07:00. 1- in het Midden-Oosten heb ik nagenoeg 5 weken geen bier kunnen vinden, 2- na de inmiddels 60 uur durende reis vind ik dat ik er recht op heb.. en 3- Kingfisher!! Dat is überhaupt genoeg reden. Dus goed idee.

``Ik heb 3 goede redenen om bier te drinken om 07:00. No3- Kingfisher!.. dat is op-zich al genoeg reden``

Ook een goed idee is mezelf vastbinden aan de backpack en even een slaapje trekken in een rustig gedeelte van de luchthaven. Niet dat slapen een keuze is.. de 60 uur en Kingfisher doen uitstekend hun werk, maar toch.. als je zelf besluit een powernap te doen in plaats van als een debiel in slaap vallen in een drukke hal… dan geeft dat toch net wat meer voldoening. Na 5 minuten gaat de wekker. Het is tijd om te boarden! De, in werkelijkheid 3 uur, lijken als spinazie in een hete wokpan te zijn gecomprimeerd tot een paar minuten. Maar; alle spullen zijn er nog dus: all good. Eindelijk gaat er een einde komen aan deze idioot lange reis. Op naar Thailand! Dat Thailand ooit nog eens een escape voor me zou zijn had ik nooit kunnen bedenken!

Eerste indruk: nog steeds een idioot hoge luchtvochtigheid en warm. Nog steeds “pssssst… tuk-tuk? No? Okay.. pingpongshow? No? uuh.. massage? No?  boom-boom??”…. en nog steeds de 7-eleven met de airco op vries-stand. Er is weinig veranderd in Bangkok in 8 jaar. Zo.. het is 22:00. Slaap na 67 uur! Het is 05:00 als ik het bed in kruip. Moest gewoon!

``na 67 uur komt er een einde aan de reis.. de lampjes van Thailand``

Ja; Bangladesh. Wat een ervaring. Had liever een blog geschreven over de groene wouden en de leuke gesprekken met de mensen. Ik ben er namelijk nog steeds van overtuigd dat de inwoners van het land toffe mensen zijn. De enkeling die ik heb gesproken waren hartelijk en vrolijk. Ik heb inmiddels te veel landen bereisd om de denkfout te maken dat autoriteiten en inwoners het zelfde gezicht hebben. Toch heeft de ervaring me een nare nasmaak bezorgd. Ik weet niet of ik snel zal terugkeren naar het land om een nieuwe poging te wagen. Wie weet, maar nu even niet! Ik wil het woord Bangladesh even niet horen.. ook het woord ‘pingpongshow’ niet meer, dus ik vlucht snel weg uit de gekkigheid van Bangkok! Lees in m’n volgende blog waar de ongeplande reis naar Thailand mij brengt! Heb jij trouwens ooit ook zo’n ervaring gehad? Let me know! Tot snel!

Comments:

  • Simon

    december 19, 2019

    Heftig verhaal man! Dat is pech hebben! Kan de Nederlandse ambassade op dat soort momenten niets betekenen?
    Anyway daar zul je zelf ook gedacht hebben.. veel plezier met alle pingpong shows enzo 😉

    reply...

post a comment