Top

Again? Is het soms dat ik ongeluk breng aan boord? Op m’n vorige vlucht moest men ook al assistentie hebben van een “dokter on board”. Waar de vorige keer dit nog netjes werd afgehandeld met iedereen zijn goedkeuren loopt het dit keer niet zo gesmeerd. I guess, de man van de onwel geworden dame staat op in een donker gewaad met een duistere cape die het grootste deel van zijn gezicht bedekt. Hij is het er duidelijk niet mee eens dat de mannelijke arts, welke de vrouw wil helpen, aan de geheel bedekte vrouw komt. Dit gewaad heb ik nog niet eerder gezien.. het doet me denken aan een middeleeuws gewaad waarin men eeuwen terug diep in de bossen bij fakkellicht rituelen uitvoert en offers brengt. Anyway, het doet in ieder geval geen goed aan de situatie en dat proberen de stewardessen dan ook duidelijk te maken. Nadat de onderhandelingen zijn beslecht en de doctor de stewardess van afstand instrueert wat te doen, kan de vrouw gered worden. De spreuk van de Profeet Mohammed welke voor het opstijgen werd geciteerd ten behoeve van een goede vlucht dekt kennelijk geen individuele gezondheid issues.

Aangekomen in de Verenigde Arabische Emiraten. Heel eerlijk; niet de bestemming waar ik jaren lang naar toe heb geleefd. Waar ik blij van word zijn oude steden, oude culturen, basics.. en Dubai, de plek waar het vliegtuig z’n voeten aan de grond zet, is alles behalve dit. De hyper moderne stad kickt in als een Thai-boxer. De ene wolkenkrabber lijkt de ander te willen aftroeven (wat ik werkelijkheid waarschijnlijk neerkomt op: “de ene multimiljonair  lijkt de ander af te troeven met zijn torentjes”). Maar goed, het is ook wel weer eerlijk om te zeggen dat het interessant is om dit geweld eens in het echt te bekijken.. en het is best indrukwekkend. Vooral de fontein shows welke men geeft in de avond! Om het half uur spuit de fontein het water hoog in de lucht op de klanken van smooth criminal, klassiek of Arabische meesterwerken terwijl op de achtergrond de wolkenkrabber met z’n hele 829 meter meebeweegt in LED. Okay dat is wel gaaf! Tenminste als je er ongestoord van kunt genieten. “What are you doing?”.. “..Nou ’n fotootje maken meneer de security”. “not allowed”.. “Okay.. en waarom?”.. “ looks professional” .. Aight; nu ben ik je ff kwijt. Uitkomst: foto maken mag, ook met een wat stevigere camera, maar de tripot (standaard voor camera) van pak en weg 50 euro is niet toegestaan. Best bijzonder, maar kennelijk een gegeven in Dubai kom ik achter als een andere security-meneer hetzelfde riedeltje afgaat een kilometer verderop. Goed, ’t is toch al laat dus terug naar m’n studentenflat dan maar. Het prijzige guesthouse, midden in een wolkenkrabber, met fancy PR foto’s, geeft me in ieder geval dit gevoel. Wel een leuke labrador, dat fleurt de boel weer wat op.

``als je het mij vraagt -het- hoogtepunt van Abu Dhabi``

De stad is bijzonder.. Als ik de Dubai Mall binnen struin om daar een rondje te wandelen omdat het de grootste Mall ter wereld is en ik ook zo m’n streeflijstjes bijhoud, kom ik er achter dat de sky echt de limit is in Dubai. Als je erover na kunt denken moet je het ook kunnen realiseren. Dit moraal heeft men feilloos doorgetrokken tijdens de bouw van de 1200 tellende overdekte winkels en 150 eet spots. Een complete onderwaterwereld popt op, een ijshockeybaan mag natuurlijk ook niet ontbreken in een winkelcentrum. Huurauto in en wegwezen hier. Gekkigheid!

Lekker hoor..  de vrijheid van eigen vervoer. En de manier dat dit land z’n infrastructuur gefikst heeft, daar mag ik niks op aanmerken. Ook een ode aan de weggebruikers. Netjes, geen huftergedrag en men gunt elkaar de ruimte. Een verademing na 2 weekjes toeterland Jordanië. Goed; plankgas naar de stranden van Abu Dhabi! Wellicht een toevalstreffer maar waarom is, met uitzondering van 1 dame, het hele strand leeg? Wellicht te maken met het feit dat ik over een hekje was geklommen om een shortcut naar het strand te nemen. Privé strand? Ach, de 7 strandwachten lijken er in ieder geval geen problemen mee te hebben dus: bruinbakken voordat de zon onder gaat en de Grand Mosque als volgende stop op de planning staat. Het blijft magisch.. en wie me ondertussen kent, weet dat ik een zwak heb voor sunsets. Als de marmer-witte muren van de moskee een goude kleur krijgen en de gebeden door de speakers te horen zijn dan staat de wereld even stil en bevestigd het dat het de juiste keuze was om de 2 uur durende rit naar de hoofdstad te maken, al is het maar om het grootste tapijt ter wereld te kunnen voelen! De boefjes hebben deze ere-titel namelijk afgepakt van de Grand Mosque in de hoofdstad van buurland Oman. M’n volgende bestemming welke in na 3 dagen vertoeven in Dubai en Abu Dhabi bereik met een bus vanuit Dubai. Een prima optie welke je in 7 uur naar Masqat, de hoofdstad van Oman, brengt. De rit van 7 uur wordt kosteloos met 63% verlengt door ‘gedoe’ aan de grens en na 11 uren bereiken we in het holst van de nacht het centrum van Masqat. Okay doei taxi chauffeur?! Het gele wagentje verdwijnt verwonderend snel in het duister van de nacht, samen met mijn wisselgeld. Wat een *$%#^! Maar ja, eigen schuld; ik overtrad m’n eigen basisregel om taxi chauffeurs het geld, zittend in de auto te geven nadat je de tassen eerst buiten neer heb gezet. Ach, ik kan er ook wel om lachen; de man heeft 10 euro extra verdiend en rook z’n kans, net zo hard als z’n banden rookten tijdens de plotselinge start van z’n vluchtsprint. Belhamel! Lessons learned: stick to your own rules and don’t trust all well-dressed white men.

``de 2-wiel aandrijving wordt ingewisseld voor iets wat de offroad aan kan``

Soms heb je je dag gewoon niet. Je kent het wel; je staat op met een gevoel dat de hel die dag gaat losbreken zonder dat je daar enige reden voor hebt en je de vogeltjes gewoon buiten hoort fluiten. Dag 2 in het Sultanaat Oman: wekker besluit in staking te gaan, hoofdpijn blijkt wel gewoon te werken. De gereserveerde huurauto op het vliegveld is bij aankomst door een technische computer storing niet mee te krijgen. De taxirit naar het vliegveld heeft zogenaamd geen wisselgeld, maar na 10 minuten toch wel, de taxirit terug naar het hotel is 3x zo duur als de taxirit heen. Ja doei, ik neem wel een bus. Het internet op de hotelkamer werkt niet en de saggerijnige receptionist welke achter z’n jaren 60 computer zit gromt dat de lobby niet is bedoeld om te slapen (huh? Door jouw internet probleem, die je niet wilt fiksen, zit ik beneden om dingen te regelen en onderuit gezakt zitten is in mijn ogen niet slapen). Wat een kansloze en verloren dag. Op zo’n moment is het even niet zo fijn dat je je frustratie niet kan botvieren op je reismaat; die is er namelijk niet. Maar ja, dat hoort ook gewoon bij het “solo-reizen”. Streep trekken en door; positief denken en de wereld veranderd daardoor langzaam weer in de positieve wereld die leuk is. Einde dag trek ik daarom de stad in voor wat cultuur en raak aan de praat met een Roemeense man welke, als een van de weinigen, ook op doorreis is in Oman. Het land is namelijk nog niet erg bekend onder de toeristen en je komt om die reden (nog) vrij weinig toeristen tegen. Leuke avond. Goede discussies. Mooie spots.

``de omgeving dwingt je bijna om elke 3 seconden een foto te maken``

Vol gas naar Nizwa de volgende dag! Oh nee, toch niet! Zet de schildpad-stand maar aan in Oman! Wie mij een land kan opnoemen met meer flitspalen en drempels krijg van mij de chocolade flitspaal award. My god, zonder liegen staat er op sommige plekken 4 flitspalen binnen 3,5 km. Hoe dan? En.. steegje -of snelweg; het maakt niks uit, gewoon stug drempels door blijven leggen! 95% daarvan is keurig met een bord aangegeven, en bij 5% heb je vliegles. Maar goed, Nizwa dus. Gaaf! Stel je voor dat je in zo’n Disney sprookje rondloopt met gele kasteel achtige huisjes om je heen. Een gaaf kasteel als centrum met tientallen door schemerlicht verlichte gangen en de vis, vlees, groenten en geitenmarkt in volle gang. Dus daarom hou ik zo veel meer van kleinere steden dan hoofdsteden! Lekker eten in de avond bij een van de lokale standjes om vervolgens weer verder te verdwalen in de smalle steegjes. Het doet bijna pijn als ik na 3 dgn m’n 2 wiel aangedreven huurauto tijdelijk omwissel voor een 4 wiel aangedreven gevaarte. Het is namelijk off-road-tijd naar Jebel Shams toe, een ruig gebied met de hoogste berg van het land. Lekker de motor laten brullen op de steile grevel dirth roads de berg op en af. Met 2 zweet druppeltjes meer dan gebruikelijk, veroorzaakt door de soms diepe afgronden, naastgelegen aan de off-road bergpassen, bereik ik het kamp waar ik de komende 1,5 dag zal bivakkeren. De kampleider, alias eigenaar, alias zelfbenoemde kampvuur goeroe welke het voor elkaar krijgt om elke 2 a 3 zinnen het gesprek om te buigen naar het gegeven dat er die avond een kampvuur gemaakt zou gaan worden, verwelkomt mij hartelijk met Arabische koffie en een fruitsoort wat goed zou zijn voor ‘strong legs’. Ah, aangezien ik die namiddag nog een goede hike over de Balcony trail gepland heb staan, geloof ik de kampvuur goeroe maar op z’n woord en neem ik het er van. Nadat de flipflops zijn verruild voor hike schoenen verrast de trail me door de gave uitzichten, de diepe ravijnen en hoge toppen. Een stukje natuur welke je elke minuut 3x op de fotoknop wilt laten drukken. Machtig. Je voelt de kracht van de natuur waar jij toeschouwer mag zijn. Je ziet ook rap het donker indalen als de klok 17:00 heeft gepasseerd. S***, een klein beetje de tijd uit het oog verloren.. en zoals ik het nu kan inschatten gaat de route terug nog minimaal een uur en een kwartier duren. Goede inschatting! Met een klim van 30 minuten in het donker terug, weliswaar met een lampje om de op het pad te blijven in plaats van een kijkje in het ravijn, schijnt de natuur genade te hebben toegekend en bereik ik m’n 4×4 weer welke me na wat off-road plezier bij donker naar het kamp brengt. Geeft je wel een adrenaline kick! Beter dan alcohol! Maar ja, dat kun je hier toch niet verkrijgen..

``De kampvuur-man besluit mij uit te nodigen bij zijn familie voor een traditioneel Omaans ontbijt``

Anijsthee, Arabische koffie, strong-leg fruit, koekjes en pannenkoekjes met honing. Met uiterste zorg worden de ingrediënten van het ontbijt binnengebracht onder toeziend oog van vader. De kampvuur-man was de avond ervoor zeer tevreden over mijn toevoeging aan het kampvuur en besloot mij uit te nodigen bij zijn familie de volgende ochtend voor een traditioneel Omaans ontbijt. Het gegeven dat hij een dorp verder woont en dit een klein uurtje berg op en af rijden is, neem ik op de koop toe. Dat kun je toch niet aan je voorbij laten gaan? Met een goed Omaans ontbijt achter de kiezen laat ik mijzelf verdwalen, iets wat ik vaker doe om onverwachte plekjes te ontdekken en rij ik een dorpje in. Plots lijkt het dorpje te veranderen in een verlaten onbewoonde stad. Ook zo’n kans mag je niet laten schieten, dus:  auto aan de kant en polshoogte nemen! En Yes; m’n vermoeden is juist.. niet 1, niet 2, niet 10…. Op het oog tientallen oude huisjes en straten zijn verlaten. Een Ghost town! De kers op de taart als je het mij vraagt is de mogelijkheid om sommige huisjes binnen te komen. De verdiepingen met oude kamers, kasten van uitgehouwen muur, de verweerde groene deuren.. Dit is Oman 100 jaar terug. Dit is goud!

``in een tent met uitzicht op de opgaande zon..``

Ook goud is de kleur van het fijne zand van de Wahiba  woestijn. De tent, met de opening naar een vlakte met zand, zand, zand en zand.. en een beetje zand geeft mij een prachtig uitzicht op niks. Er is gewoon niks, alleen zand. Waar ik in de Wadi Rum in Jordanië nog rotsen tegenkwam in de woestijn, lijkt deze woestijn alleen maar te bestaan uit zandbergen. Dat is natuurlijk reden om deze met een groep keihard af te rennen, zo hard dat je voeten je voorbij proberen te rennen maar je ondertussen ook de gave blijkt te bezitten om tijd te vinden om met jezelf in discussie te gaan dat stoppen geen optie is omdat je dan head-first je hoofd in de zandberg plant, maar doorgaan zou betekenen dat als je alsnog head-first ter aarde gaat je hoofd nog dieper in de zandberg verdwijnt. Afine; gelukkig heeft het strong-leg fruit geholpen. All good. Een spoedcursus Boudine dans en de skills om Boudin vrouwen via strikte Boudine normen te versieren gaan vooraf aan het diner en de leer curve over het Boudine leven zet zich voort bij het kampvuur. Het is toch een beleving om midden in de woestijn, in absolute stilte te luisteren naar de verhalen over het Boudine leven, de overleving technieken in de woestijn en de functie van de kameel? Wist je bijvoorbeeld dat de kameel maximaal 50% van zijn gewicht mag tillen, en dat er een speciale waterkameel bestaat die men meeneemt om deze in geval van uiterste nood te slachten om het water uit de kameel te gebruiken om te overleven? Het zijn eeuwen oude technieken welke niks met Facebook en magnetrons te maken hebben.. Als de zon bij opkomst de volgende ochtend een fijne show weggegeven heeft is er werk aan de winkel. De geiten en kamelen kan het weinig schelen dat wij “vakantie” hebben, die hebben gewoon honger. Dus voederen en melken! Samen met een Japanner, leren kennen in het kamp duiken we op weg naar het kustplaatsje SUR eerst nog even het water van Wadi Kadi Khalid in. Een Wadi gevuld met turquoise gekleurd helder water. Een van de weinig echte groene spots in Oman. Fijn om ff kleur te zien. Aangekomen in het hotel, trekken we nog even de stad in voor wat sightseeing en een goed diner. Als de volgende ochtend de backpack weer in de auto wordt gezwiept; verwacht ik getuigen te zijn van m’n 2e parkeerboete in deze trip, maar warempel; een leuk briefje onder de ruitenwisser van andere mede woestijn kampers, welke m’n auto hebben herkend in de stad 200 km verderop. Ik hou van deze acties!

``en de leer curve over het Boudine leven zet zich voort bij het kampvuur``

De laatste dagen in Oman slijt ik, met een tussenstop voor een duik in de Bimmah sinkhole, in de hoofdstad Masqat. De stad waar ik de trip in Oman begon. Ondertussen ben ik een 5 weken onderweg en ik merk dat ik wat moe ben. Dus even pas op de plaats en goede nachtrusten pakken, goede vitamines binnen krijgen en lekker sporten. Even niks doen, gewoon de batterij opladen! 03:00 gaat de wekker. Tijd om naar het vliegveld te gaan, op naar meer groen! “Zat deze kras al op de bumper?” .. “jazeker meneer!” (nou ja, eigenlijk niet, de shortcut poging om 10km te omzeilen door over de wegafscheiding te rijden was niet de beste poging in zijn soort, maar je moet wat als je je vlucht nog wilt halen doordat de snooze knop onbewust aangeraakt was). “ah okay”.. “Okay doei!”. FF sprintje trekken en boarden. Op naar Bangladesh! Zin in! – of toch niet? Lees in m’n volgende blog wat er in Bangladesh gebeurde!

``ik hou van de oudheid en dat heeft dit land``

Ja; Oman! Wat vond ik daar van? Ik vond ’t het een interessant land om te mogen beleven. Met uitzondering taxi chauffeurs waar ik op een of andere manier vaker niet zo goed mee kan levelen, zijn de inwoners toffe mensen. Daarnaast heb ik de Omani kledij leren waarderen. De lange spierwitte gewaden met wit hoedje of tulband. Ja ik vind het eigenlijk wel wat hebben; het straalt iets statigs uit. Het land is veelzijdig, van hike mogelijkheden, kleurrijke Wadis tot een woestijn en een kust. Ik hou van de oudheid en dat heeft dit land. Mijn 10 dagen visum was genoeg om de ziel van het land te voelen. Zou ik een weekje willen bijboeken? Wellicht wel; de schildpadden trek aan de kust heb ik niet meer weten te redden en ook het verre zuiden van Oman zat er niet in qua tijd. Wie weet zet ik ooit nog eens voet een Omaanse bodem! Zou jij Oman willen bezoeken? Let me know! Btw; erg leuk om op vorige blogs reacties te krijgen! Nieuwsgierig naar je mening over deze blog over Oman!

Comments:

  • december 9, 2019

    Leuk om te lezen weer! Je hebt mijn nieuwsgierigheid naar Oman verder aan weten te wakkeren.

    reply...
  • Marielle

    december 12, 2019

    Leuk om weer te lezen Jack! Safe travels…

    reply...
  • Simon

    december 19, 2019

    JAck, goed gelachen om je mooie verhalen! JE mag jezelf gelukkig prijzen dat je dit avontuur mag beleven! Geniet van elke minuut 🙂

    reply...
  • tineko

    januari 21, 2020

    Leuke schrijfstijl heb je! Zoals ik al zei in m’n vorige berichtje… je zou er iets mee moeten gaan doen!
    Prachtige foto’s ook. Kan ik de foto’s van het “spook stadje” nog ergens terug vinden?

    reply...
  • Jose

    januari 27, 2020

    Na me eerst door de Engelse versie heen te hebben geworsteld vond ik ineens de Nederlandse die ik in een ruk heb doorgelezen. Wat maak jij mooie dingen mee, super dat je ons daarvan mee laat genieten. Ik blijf je volgen in Verweggistan

    reply...

post a comment