Top

Bam!! Iedereen in het busje schrikt op als, wat blijkt later, het jongste zoontje van de man die ons net nog tijdens de busrit eten en drinken heeft aangeboden, een grote steen tegen de bus knalt. Reden onbekend. Er ontstaat in de woestijn een kleine show welke nauwlettend door iedereen in de bus gade geslagen wordt. Veel van hetgeen de buschauffeur en de vader tegen elkaar mekkeren kunnen we niet verstaan maar het goede nieuws is dat het busje, met een deukje meer, even later weer on the road is. We zijn aangekomen in Jordanië! We hebben de chaos van de grensovergang tussen Israël en Jordanië overleefd en aangezien we de smaak te pakken hadden hebben we ook goede zaken gedaan bij de taxi maffia. Er rijden tussen de grensovergang en Aqaba, het dichtstbijzijnde stadje, geen bussen omdat de taxi maffia dat niet zou toelaten aldus ingewijden. Of deze reden de echte reden is weet ik niet, desalniettemin moet ook gewoon de maffia ons afding ritueel ondergaan.

``Aangekomen in Wadi Musa wacht ons een fantastisch uitzicht vanuit het hotel``

Aangekomen in Aqaba duiken we in een busje welke niet zou bestaan volgens de taxi chauffeur. Wel heeft de chauffeur de gave ons feilloos af te zetten bij een niet bestaande bus. Het busje, welke alleen rijdt als deze vol is en dus niet op een vastgestelde tijd is gelukkig al na 2 uur gaan rijden en nadert Wadi Musa. Het stadje ligt vlakbij de ingang van Petra, het gebied met tempels welke zijn uitgehakt uit rotsen. Dit wereldwonder bewaren we voor morgen; aangezien we om 05:00 zijn opgestaan om de enige bus naar de grens te pakken en het inmiddels al 15:00 is bij aankomst. Er is maar 1 troost dat zo’n reis kan verzachten: ijskoud bier! 10 minuten later slurpen we zachtjes aan een munt thee.. geen alcohol in Jordanië, in ieder geval niet in Wadi Musa, de stad met 46000 inwoners. Vanachter de receptie wordt nog wel gefluisterd (alsof er een schimmige drugsdeal elk moment plaats zou gaan vinden) dat men bier zou kunnen regelen voor slechts 10 euro per stuk. De muntthee smaakte goed.

``een meesterzet welke ons de vrijheid geeft om een tijdje vrijwel alleen door Petra heen te lopen``

Petra

Het goede aan een alcoholvrije periode is dat je in de ochtenden zonder moeite om 05:00 kan opstaan om, om 06:00 als eerste de entree van Petra door te wandelen. Een meesterzet welke ons de vrijheid geeft om een tijdje vrijwel alleen door Petra heen te lopen en in stilte te kunnen genieten van de meesterwerken. Het is bizar knap hoe men dit heeft gerealiseerd zonder Makita en hijskraan… en wat immens groot ook. Ik zal m’n vingers niet branden aan het beschrijven van deze werken, dan zou ik de schoonheid waarschijnlijk teniet doen. Dit laat ik aan de foto’s over. De dag vult zich met een 20km voettocht langst The Siq, Al-Khazneh Treasury, Royal Tombs, The Theatre en nog een aantal gave spots voor we de 1000 treden klim maken het einddoel Ad-Deir Monastery. De zon staat inmiddels te knetteren als we tegen 13 uur de top bereiken om daar alle verbrande calorieën teniet te doen met koude cola. We weigeren alcoholvrij bier te drinken en thee is niet m’n favoriet bij 36 graden.

Op de terugweg naar beneden vermaken we onszelf door iedereen die zichtbaar de laatste energiescheuten heeft aangesproken voor de klim, te vertellen dat de klim nog maar 3km zou duren. Vanuit sadistisch oogpunt is het interessant om te zien dat je hoop in een fractie van een seconde plaats ziet maken voor intense wanhoop. Priceless. Anyway; beneden aangekomen is de toerisme machine inmiddels met volle toeren aan het draaien. Tijd om richting hotel te gaan daarvanuit het restaurant een fantastisch uitzicht geeft over de stad en op de zonsondergang. Heel even denken we beet te hebben die avond als we een enorme koeling met bier treffen! Vals alarm. Het blijkt allemaal alcoholvrij te zijn. Hoeveel verschillende soorten malt bestaat er wel niet?. Shisha dan maar. Want Shisha mag wel. Dubble apple today!

``de dag vult zich met een 20km voettocht langst een aantal gave spots``

De tweede dag Petra kiezen we voor de Al-Khubtha trail. Deze is even een niveautje zwaarder. Maar goed, je krijgt er ook wel wat voor terug. Namelijk een locatie op 90 mtr hoogte waar je met je benen over de reling een kopje Arabische koffie met ontbijt kunt pakken. En dat om 07:00 met uitzicht op the Treasury beneden terwijl je de zon de uitgehouwen tempels een goudgele gloed ziet bezorgen. Het is een magisch schouwspel tussen de zon en de oudheid welke elkaar fantastisch aanvullen. Als de Jonny Paraplu’s tegen de middag weer de overtoom beginnen te vormen, verlaten we snel Moeder Petra en laten we onszelf voor een Jordaanse prijs naar Liddle Petra rijden. De zin “kijk.. luister, onderhandelen over de prijs is echt jullie eigen cultuur hoor” werkt goed hier. De korte samenvatting: hetzelfde als Petra, maar dan heel klein. Vandaar ook de naam vermoed ik.

“He! Jullie zaten ook in het Abraham Hostel toch?” En daar was ie weer; de Amerikaanse advocaat welke we eerder in Jeruzalem hadden getroffen. Genoeg reden om naar een restaurant te sjokken en alle stereotypen over elkaars nationaliteit af te gaan. Leuke gast. Watermeloen dampt er einde van de avond uit de waterpijp dit keer. Het stoom dampt ook uit mijn oren als de volgende ochtend weer om 05:00 de wekker gaat. Degene welke heeft bedacht dat de enige bus naar Wadi Rum om 06:00 vertrekt, moet een hekel hebben aan mensen. Humor hebben ze wel in de vroege ochtend. De buschauffeur wil om onbekende reden van iedereen weten wat de Nationaliteit is. Een Aziatische dame is het er kennelijk niet mee eens en antwoord: “ja, gok eens?” Buschauffeur snauwt: “weet ik veel.. Japan ofzo?!” Goed gesprek wel..

``de vlaktes in Wadi Rum zijn adembenemend``

Heb je wel eens in een geluidsdichte muziekruimte gestaan? Zo eentje met die schuim eier-dozen aan de muur geplakt? Dan weet je dat absolute stilte bijna ongemakkelijk is. Exact dit maak je mee in hartje woestijn. Aangekomen in Wadi Rum Dessert dumpen we onze backpacks in tent no.7 en springen we in de jeep welke ons die dag dropt bij verschillende hoogtepunten in Wadi. Met een flinke stofwolk achter ons latend stuiven we door de eindeloos lijkende vlaktes van zand, zand, rotsen en zand. Hier en daar kom je een stoet kamelen tegen welke geen enkele moeite lijken te hebben met de brandende zon. Even later zijn we zelf kamelenrijders welke dapper door de dorre vlaktes sjokken, weliswaar begeleid door een 11 jarige Jordaniër, maar die moet je gewoon even wegdenken. Tussen het naar beneden rennen vanaf zandbergen en het beklimmen van rotsen om vervolgens steeds weer opnieuw verbaast te zijn over het uitzicht, wordt een traditionele lunch neergezet en sluiten we de middag af op een zorgvuldig uitgezochte locatie waarvandaan we om 16:00 de zon achter de rotsen zien verdwijnen. Het kleurt de woestijn geleidelijk van rood naar pikzwart. Het is een enorme realisatie klap in je gezicht als je dan langzaam beseft hoeveel lichtvervuiling wij als “moderne” wereldbewoners produceren. In Wadi Rum doet men dat namelijk niet en whoala; een hemel met duizenden kraakheldere sterren. Als de Jordaniërs dan ook nog traditioneel diner hebben bereid en in een berg zand hebben gegaard, men het vuur opsteekt voor de enorme thee pot en daarna, onder begeleiding van een (soort van) Arabische gitaar, met elkaar gaan zingen… dan kun je niet anders dan de eerste woestijn-dag kenmerken als waanzinnig!

``Petra is gewoon bewoond.. met enig regelmaat komen we bewoners tegen..``

21:00 naar bed en 06:00 opstaan. Zo werkt dat in de woestijn. Punt. Geen discussie. Het ontbijt van 07:00 missen is lastig aangezien stipt 07:00 vanuit het midden van het kamp, het kamp bij elkaar gegild wordt door de kok met de woorden “breeuuaakfast!”. Iets wat we die ochtend goed kunnen gebruiken aangezien we een eigen hike door de woestijn gepland hebben staan. “laten we naar die berg toe wandelen, deze beklimmen en vanuit daar verder kijken”. De berg, die op 5 km afstand lijkt te staan, staat in werkelijkheid veel verder en na 1,5 uur zijn we nauwelijks over de helft heen. We houden nauwlettend een focuspunt achter ons in de gaten om ooit weer de weg terug te vinden. Op de eerder uitgesproken woorden “ach, mochten we het niet meer kunnen vinden zullen we vast wel iemand treffen” moeten we in de navolgende uren terugkomen. We treffen niemand! Het is leeg.. alsof je na een apocalypse voor het eerst na jaren de schuilkelder uitkomt. Okay.. wellicht moet ik toegeven dat we eenmaal in de 6 uur durende tocht in de verre verte een (denk ik) jeep voorbij zagen stuiven. Fair enough. De avond herhaald zich, met als enig verschil dat de nacht minder koud is. Dit is onze kans! Met een klein groepje avonturiers besluiten we een aantal matrassen onder de arm te sluiten en deze 200 meter vanaf het kamp te deponeren in het zand. Zo, dat is voor deze nacht de slaapplek. Onder de sterrenhemel. The night of thousands stars. And the morning of the thousand rays of sunshine, welke de woestijn langzaam weer doen ontwaken. Wat een goede beslissing is dit!

``we treffen vrijwel niemand! Het is leeg.. alsof je na een apocalypse voor het eerst na jaren de schuilkelder uitkomt``

Na 3 dagen weer op bewoond stukje aarde aangekomen, huren we een auto om op eigen voorwaarden verder naar het noorden te trekken. Met een charmant kasteel waar ik de naam niet meer van weet als tussenstop is het na 300km tijd om naar het geboekte appartement te rijden in Kerak. Aangekomen op de locatie treffen we een schimmige flat aan. Op de onderste verdieping aankomen duikt er ineens een man op welke eerst vrouw en kinderen naar binnen jaagt en dan aan ons vraagt of we Duitse ingenieurs zijn. Nou ja; ik heb wel een Duitser bij me, maar daar gaat hij niet voor door, dus het antwoord is nee. Dan vraagt hij geld. Het antwoord daarop is ook nee. Het voelt niet goed, als (inmiddels) ervaren reizigers weten we: als het niet goed voelt = wegwezen! Vertrouw altijd op je intuïtie. Tijdens het zoeken naar internet om een andere boeking te doen springen we, in een niet toeristisch dorpje even uit de auto bij een winkeltje. Gewoon een flesje water kopen is volgens de winkelbediende niet okay, en hij is van mening dat we op zijn terrasje moeten gaan zitten. De held schenkt ons Arabische koffie in, er worden er 2 andere flesjes water bij gezet, de theepot komt tevoorschijn, een mandarijn, sigaretten… en daar we net nog met zijn 3-en waren is het plots een gezellige boel geworden met vrienden, familie, kennissen , buren die gezellig aanschuiven en met handen en voeten met ons proberen te communiceren. Als de theepot inmiddels overuren maakt moeten we toch echt wel een keer gaan, we moeten immers nog een slaapplek vinden en het begint zoetjes aan best laat te worden. Met alle respect slaan we een logeerplek bij de thee-man af; we hebben namelijk de laatste dagen dat Patrick meereist nog veel op de planning staan. We zijn al redelijk moe van de reisdag en wie weet wordt er een soort geïmproviseerd feest om ons verblijf gehouden en zitten we om 3:00 nog steeds aan de muntthee. Super gastvrij, maar helaas niet het moment.

``we bezoeken gaan wat mooie plekjes voordat we naar het geboekte appartement toe rijden``

We worden wakker in Madaba, een stad welke niet op onze planning staat maar wel slaapplek gisterenavond laat bleek te hebben. Dus dan maar direct een eigen toer de volgende ochtend voordat we de auto weer instappen. Je bent er nu toch! Wederom einde van de dag rijden we, na een aantal spots onderweg te hebben bezocht, naar locatie welke booking.com aangegeven heeft. We treffen dit keer geen schimmige flat, maar een onzichtbaar huis midden op een drukke snelweg. Screw You Booking.com!!! 2e dag op rij! Maar goed, kalm blijven. Afslaan dan maar en in de buurt kijken op zoek naar een slaapplek. Foute beslissing! We rijden linea recta een sloppenwijk in aan de rand van de stad Jerash. De donkere steegjes worden steeds nauwer en als we vervolgens merken dat de mensen in de steegjes proberen de auto binnen te komen is de pret wel echt over. Gas geven! Naar Mac Donalds, want daar heb je internet. Nieuwe boeking, nieuwe kansen. Later blijkt dat er die dag een aanslag op 8 toeristen is gepleegd in deze stad. 1 dag eerder dan gepland naar de (6) miljoenen hoofdstad Amman dan maar. Hier blijven we vervolgens 3 dagen plakken en tot onze stomme verbazing lopen we een tof Italiaans stel tegen het lijf, welke we in het woestijnkamp al hadden leren kennen. Als goed gebruik word daarom de waterpijp de volgende 2 dagen goed opgestookt, volgen de laatste excursies in het noorden van Jordanië, vlak bij de grens van Irak, Saoedi Arabië en Syrië. Je voelt de spanning bijna langs die grenzen. En dan is het tijd voor iedereen om naar huis te gaan. Behalve ik, want ik blijf nog even.

Terwijl ik dit schrijf zit ik in Riyadh (Saoedi Arabië) op het vliegveld. Mijn connectie vlucht naar Dubai zal pas om 7:45 met de wielen van de grond komen. Het is 04:00. Ik ga even een powernap nemen! Ohja, wat vond ik van Jordanië? Wat een geweldig land! Warme lieve mensen (op de enkeling na die de binnenkant van de auto wilden bekijken), prachtige historie, een absoluut ongelofelijk indrukwekkende woestijn en een stuk goedkoper dan Israël. Is het de moeite waard om het te bezoeken. 100% Yes! Zou ik er een week langer willen verblijven? Hmm, ja, maar niet in de hoofdstad Amman. In principe waren de 8 dagen genoeg, maar als ik geen andere planning zou hebben voor de komende dagen zou ik best nog even terug willen gaan naar het woestijn gedeelte!

See ya soon in m’n volgende ervaring over Dubai & Oman! Oh ja, laat je ook even een reactie achter wat je hier van vond? Zou ik tof vinden!

Comments:

  • Simon

    november 20, 2019

    Jack! Echt super vet om je avonturen mee te beleven aan de hand van je verhalen en prachtige foto’s!

    reply...
  • Marielle

    november 22, 2019

    Hi Jack, wat mij betreft kan je de verhalen gaan bundelen en uitgeven (als je ooit terug komt 😁). Het is hartstikke leuk zo op de hoogte te blijven van jouw avonturen. Safe travels! Groet, Marielle

    reply...
  • Ilse

    november 23, 2019

    Ha Jack, Prachtige verhalen. Andere culturen, andere gewoonten, ander landschap. Heerlijk om hiervan, ook op afstand, mee te genieten. Groetjes Ilse

    reply...
  • Ilse

    november 23, 2019

    Hey jack,

    Wat schijf je boeiend, alsof we er zelf bij kunnen zijn. Leuk!
    Super stoer dat je dit avontuur aan het beleven bent!
    Groetjes kathinka

    reply...
  • Ilse

    november 25, 2019

    Jack,
    wat een heerlijk verhaal weer, voor dit stuk;
    “Vanuit sadistisch oogpunt is het interessant om te zien dat je hoop in een fractie van een seconde plaats ziet maken voor intense wanhoop. Priceless”
    geniaal! 😉
    ga zo door met schrijven (en ook vooral de super mooie foto’s erbij!) en jouw boek komt er wel dan! X.

    reply...
  • Tineko

    januari 21, 2020

    Eindelijk heb ik de tijd gevonden om je blogs te lezen 🙂
    Via je foto’s op Instagram neem je me al mee op reis maar door je verhalen nog meer! Ik zou zeggen ga er iets mee doen, met het schrijven bedoel ik dan!

    reply...

post a comment