Top

“Merry X-Mass” wordt uit de speakers geperst bij Barbeque Nation. Het is eerste kerstdag en ik was, al kerstliedjes zingend achterop de scooter van m’n Indiaase kamergenoot gesprongen. We moeten goed eten was ons motto. Het is kerst! M’n kamergenoot komt oorspronkelijk uit Benares (Varanasi) en we hebben een goede klik. Barbeque Nation leek ons een goede optie – vooral omdat de obers daar om het half uur een dansje (moeten) doen, compleet met glitterpak en pruik. Hilarisch! Gevuld voor 3 dagen rollen we terug die avond. Wat een leuke kerstdag!

``M’n kamergenoot komt oorspronkelijk uit Benares (Varanasi) en we hebben een goede klik``

“Your train is delayed” .. “oh, dat is karig! Half uurtje, uurtje?” .. “nah, 8 hours” .. “haha, ja, maar even serieus, hoeveel vertraagd?” .. “ 8 hours”. Met deze woorden word ik op tweede kerstdag wakker. M’n eerste kerstdag BBQ-genoot showt triomfantelijk een website waar hij actuele treintijden en vertragingen kan zien. Whaaat? Nee joh.. een trein die een vertraging heeft van 8 uur. Hoe dan? Mijn trein, op tweede kerstdag die om 12:00 zou vertrekken, vertrekt uiteindelijk met 11,5 uur vertraging om 23:30. Elf-en-een-half-uur. In die tijd loop ik met een stevige pas 57km ver, ben ik in Nederland 3 keer van het noorden naar het zuiden en weer terug gereisd.. maar deze trein presteert het om 11,5 uur vertraging te hebben. Interessant. Reden: mistig. Ja dat klopt. Vlak voor 00:00 rijd mijn taxi stapvoets naar het treinstation toe in de dichte mist. Man.. het lijkt Dehli wel. Oh nee; hier staren ze niet, hier maken we Selfies. Op het station koop ik nog snel even wat water en een noodpakketje voedsel bij een stalletje en duik dan na een zenuwslopende zoektocht naar de juiste trein en wagon de trein in. De trein stopt hier niet lang op een perron (al zou die extra vertraging niet echt op te merken zijn na 11,5 uur) en het is soms ongelofelijk onduidelijk in welke wagon je moet zitten. De treinen werken hier namelijk op reservering en iedereen heeft een bed/plaats nummer toegewezen gekregen. Omdat iedereen weet dat de trein niet lang stilstaat zet iedereen het op een sprint als de trein arriveert en kun je dus niet echt om hulp vragen. Afine; part of the fun, he? Reizen is altijd leuk zeggen ze, nou op sommige momenten wil ik de nek omdraaien van de mensen die dit roepen..! Het is simpelweg niet altijd fun, dat is een illusie.  Zoals een minuut later als ik m’n tas neergeploft heb bij het juiste bed en een flinke slok van m’n zojuist gekochte fles water neem. In een split second realiseer ik dat dit niet goed is en zet ik een sprint in naar het “raam” (nou ja, gat met tralies) en spuug ik het water uit naar buiten. Gadver!!! Dit is water uit de kraan, of erger… uit? In ieder geval enorm gevaarlijk! Die rat in dat stalletje heeft gewoon gebruikte flessen gevuld met ongefilterd water en verkoopt deze in z’n stal. Het is dat de trein al weer z’n vaart heeft ingezet richting Jodhpur – anders had hij de fles retour gekregen. Vliegend weliswaar.

``Jodhpur, niet voor niks 'the blue city'..``

Jodhpur. Hele gave blauwe stad! Heel veel hartjes naar Jodhpur. De steegjes, veelal blauw, waar de enorme koeien en stieren doorheen slenteren. Het kasteel op de naastgelegen heuvel. Adembenemend mooi! Zeker een van m’n top5 locaties in India. Lees vooral mijn “destination” blog over India die ingaat op de highlights! Het is inmiddels tijd om me klaar te gaan maken voor oud en nieuw. Nauwkeurig heb ik een hostel uitgekozen welke uitermate geschikt moet zijn voor oud & nieuw: met een rooftop! Het beloofd veel: puike resecties over een goede vibe onder de reizigers in dit hostel! Als ik Google moet geloven is Udaipur ook nog eens een van de betere locaties in India om oud & nieuw te vieren. Dus: boeken, inpakken en wegwezen. Ik bestel een motor taxi via Ola (nee, die bezorgen geen ijsjes, dit is de Indiase tegenhanger van Uber en die hebben ook motor taxi’s en tuk-tuks).

Na enkele minuten komt daar de Ola motor aangereden, en ik denk nog: best knap ik die wirwar van steegjes. Ik vertel tegen de chauffeur dat ik even mijn tas moet oppikken bij het hostel en dat ik daarna naar het bus station gereden moet worden. De chauffeur spreekt bijzonder goed Engels en we raken onder de rit al snel aan de praat. Hij verteld dat hij merkte in de Ola-app dat ik geen Indiër ben en had daarom direct alle andere apps uitgezet en mijn kant op gekomen. “I know that just a few Ola drivers do speak English, I really wanted to help you out”.. “dat klopt, het is soms hilarisch om te communiceren met de Ola drivers die geen enkel woord Engels spreken, maar ook best vaak vermoeiend, ook voor die arme chauffeur”. In mijn beleving heb je hulpvaardige mensen en je hebt hulpvaardige mensen. De eerste groep hulpvaardige mensen zijn uit op een dikke vette tip, of proberen je ergens naar toe te brengen waar hun commissies voor krijgen. De tweede groep is oprecht hulpvaardig. 9 van de 10 keer heb ik het bij het rechte eind en prik ik door de intenties van hulpvaardige mensen heen. Direct merk ik dat deze chauffeur bij de tweede groep behoord. Zonder enig eigenbelang, sterker nog: ik kost hem alleen maar geld, rijden we langs verschillende ATM’s, wacht hij bij het hostel totdat ik de tas heb opgepikt, rijden we naar het busstation, loopt hij mee om in Hindi de juiste bus te vragen in de wirwar van bussen. Ik ben onder de indruk. Een wildvreemde die voor een wildvreemde kosteloos zoveel eigen tijd investeert. Als de bus gevonden is, en ik voor de 2 ritten wil betalen wil de chauffeur ook nog eens het geld niet aannemen. “you are a guest in my country” .. “ja, dat klopt.. maar ik heb een betaalde dienst besteld, dus ik wil wel gewoon betalen”. Uiteindelijk stel ik hem voor de keuze: of hij accepteert het geld – of ik geef het geld aan een van de vele dakloze mensen aan de kant van de straat. Dit werkt, weliswaar met een hoop gemorrel.. maar ik heb ook een intern rechtvaardigheid gevoel te managen. Topgast; dus vraag ik hem mee nog even wat te eten in een naastgelegen restaurantje als dank voor de geboden hulp.

``The city of lakes.. Udaipur``

“kunt u alstublieft de Airco uitzetten? het is 6 graden buiten en ik bevries in m’n cabine!” .. “no”. Nondejuu. De cabine in de sleeper bus van Jodhpur naar Udaipur is gemaakt op basis van de maat van dwergen en heeft aan het hoofdeinde en voeteinde een niet uit te zetten airco blower. Het dekentje welke in het dwergenhok aanwezig is heeft het voormaat van een theedoek en de dikte van een vloeitje. Alle strategieën zijn inmiddels al doorlopen. Sokken aan, sokken in de airco, trui aan, de “theedoek” over het hoofd, lange broek aan, alles heeft tot nu toe gefaald. En de “no” was een duidelijke “no”. Geen energie meer om uit te vragen waarom niet. De ijzige tocht duurt 7 uur en komt om 04:00 in de nacht aan. Wennen aan de 6 graden buiten hoeft niet, dat was het binnen in de bus ook. Versteend fix ik een warme Ola welke mij bij het hostel afzet om eindelijk onder een warme deken te kruipen. Nee NATUURLIJK NIET! Het zou ook eens meezitten vandaag! 04:30 en niemand in het hostel doet de deur open. Geen reactie op de deurbel, de telefoon, de sms, het bonzen op de deur. Daar sta je dan met je hebben en houden midden in de nacht koud te zijn in 6 graden. What a joke. Na anderhalf uur, 7 voorbij komende koeien (waarvan 1 mijn tas probeert aan te vreten, maar ze zijn heilig dus je mag ze niet schoppen) en 100 keer aangebeld te hebben doemt er iemand op die de deur open maakt. “sorry man, all the rooms are booked today, so your bed isn’t ready now, you have to wait till 12:00.” “but you can sleep in the common room, on the couch.” Kijk; je hebt het koud, steenkoud, je voelt je benen bijna niet meer, ondanks de nachtelijke warm-houd sprintjes door de straatjes van Udaipur en je hebt geen slaap gehad.. dan klikt alles een goed plan! “ja, is goed… heb je wel 3 dekens?” .. “sure”. De show is natuurlijk nog niet over. Aangekomen in de common area (zithoek van een hostel) blijkt dat deze een open verbinding heeft met buiten.. dus hier is het ook 6 graden! Nee joh!… maar als je echt op je laatste 2% energie zit, dan is alles prima. Maar wel met een 3-dubbele deken! Backpacken is soms back-to-basic kan ik bevestigen.

``niet dat ze heel veel kunnen zien maar de stad wordt 'bewaakt'..``

The city of lakes.. Udaipur. Klein(er), minder getoeter (maar nog steeds heel veel getoeter) kleinschalige restaurantjes en veel leuke meertjes. De uitgefilterde locatie om oud en nieuw te vieren en karma te ervaren.

30 december: na een hardcore dag sightseeing bedenk ik, ‘goh, ik heb eigenlijk in de 2 maanden dat ik aan het reizen ben alleen nog maar lokale gerechten gegeten..’ .. ‘en nog steeds nergens last van gehad!’ .. ‘laat ik eens een keer wat Westers nemen..’ .. ‘lekker’.. ‘een pizza bijvoorbeeld’. Deze voortreffelijke keuze, een pizza pesto, heeft me een interessante laatste 24 uren van 2019 bezorgd in India. Nog geen 30 minuten nadat de pizza soldaat was gemaakt kwam peloton “voedsel” van de sectie “vergiftiging” korte metten maken met de net opgedane vriendschappen op de dakterras van het hostel. Elk navolgend half uur was het raak – nog geen slok water bleef meer binnen. Verbazingwekkend overigens hoe zo’n, vrijwel zeker, voedselvergiftiging binnen 24 uur kan transformeren van level ‘hardcore’ naar level ‘misschien toch een klein biertje vanavond’.

31 december: Vlak voor dat de laatste zonsondergang van 2019 wordt ingezet ontsla ik mijzelf van het ziekbed en meld ik me bij het op gang komende Indiaas feestje op het dakterras. Goed, eerlijk is eerlijk.. de eerste slokjes bier gingen gepaard met wat angstzweet druppeltjes; maar je moet het gewoon proberen. In de foetushouding zielig liggen zijn om 00:00… dat zou pas een karige boel zijn!

``het beloofd een prima jaareinde te worden, aan de locatie zal het niet liggen...``

23:30. Na de vele danspasjes, nog even snel wat belletjes doen een verdieping lager met familie in Nederland. Het is daar 19:00 dus waarschijnlijk zijn die de laatste vette oliebollen aan het hamsteren in de stalletjes. Wie heeft überhaupt ooit bedacht dat als je een homp beslag gaat diepfrituren dat dat echt een oud-en-nieuw-gevoel geeft, nog erger: dat mensen hier vrolijk van worden. Ik ben nog nooit iemand tegen gekomen die zei: “goh, ik heb nou toch zo’n enorme zin in een hap vette oliebol, ik kan niet wachten!”. Nee! Omdat die mensen niet bestaan. Het een gewoon een karige “traditie” in Nederland, en tradities liggen daar nogal gevoelig. Iedereen zit die units met tegenzin naar binnen te hakken.. kijk maar eens goed om de schaal oliebollen heen het komende oud en nieuw. Iedereen probeert die units aan anderen te slijten, om er zelf maar zo weinig mogelijk op te hoeven eten. Die katers op nieuwjaarsdag worden niet veroorzaakt door de champagne – dat is gewoon het pijnlijke afbraakproces van de liter vet welke uit die units druipen. Net als de bedenker van de verpakking methodiek waarbij ze items in onverwoestbaar, dichtgelijmd hardplastic verpakken, moet ook de bedenker van de olie-unit een gepaste straf krijgen. Vind ik.

``..het bier beland achter een grote plant..``

Afine. Het is inmiddels 23:45. Ik sluit m’n laatste gesprek af, ik maak aanstalten om naar boven te gaan en dan.. dan hoor ik ineens een hoop geschreeuw beneden op de begane grond. Vervolgens komen 3 crew leden van het hostel met de koeling vol alcohol van de trap rennen welke een split second later, met koeling en al, verdwijnen in een random kamer. De muziek boven is plots gedoofd en vanuit m’n ooghoek zie ik 7 kaki-kleurige uniformen naar boven komen stormen welke de trap, trapleuning en overige objecten op hun weg gebruiken als trommel om met hun stokken op te slaan. Okay. Snelle risico inventarisatie: De kaki kleur moet politie zijn, de koeling met alcohol zal niet voor niks urgent van locatie zijn gewijzigd.. en ik, de witte foreigner, heb een grote fles bier in mijn hand. Preventieve actie: rennen en heel snel van dat bier afkomen. Het bier beland achter een grote plant, ikzelf zit ineens in de common area fake-telefoontjes te plegen in het Nederlands. 23:55: de kaki uniformen komen naar beneden en verdwijnen even later in de smog. Net zoals de speakers. Die zijn als trofee meegenomen. 23:59. Boven op het dakterras laten de feestende Indiërs zich niet kennen – en zetten het gezamenlijk op een zingen – welke om exact 00:00 overgaat op “Happy New Year”.

HAPPY NEW YEAR!!

post a comment